Op zoek naar een geschikt huis in Nijmegen om er een tehuis voor werkende meisjes van te maken, wordt in de Kerkstraat in Hees bij Nijmegen de villa De Beukengevonden. In februari 1953 wordt de koopakte getekend. De Kinderbescherming in Nijmegen is enthousiast over het plan en alles lijkt in kannen en kruiken.

Zoals voorgeschreven, is aan de Bisschop van 's Hertogenbosch, tot wiens diocees Nijmegen behoort, toestemming gevraagd en Mgr.W. Mutsaerts had die gaarne gegeven. Wie schetst de verbazing en de schrik van de Algemene Overste, als na enkele dagen die toestemming plotseling wordt ingetrokken.

Moeder Imelda reist naar Den Bosch om de oorzaak te vernemen van deze veranderde zienswijze. Dan blijkt dat de Broeders van Huize Sonnaville (eveneens in de Kerkstraat), die werkende jongens opnemen, grote problemen zien aankomen met zo vlakbij een meisjestehuis.

De Bisschop is het met de Broeders eens en hij eist, dat het huis een andere bestemming zal krijgen. Maar de koopakte is al getekend. Onmiddellijk wordt contact opgenomen met het Departement van Justitie en in overleg wordt dan besloten van huize De Beuken een opvangcentrum/doorgangshuis voor jongere kinderen te maken.